fbpx
Wat is het doel?

Wat is het doel?

Een lange klim, in de brandende zon, tussen het graan en een bosrand. Zweet drupt vanaf ons hele lijf op de fiets, op de weg. We verlaten na 1,5 dag een lange vlakke route langs het water en bevinden ons meer en meer in heuvelachtig terein. We klimmen. Geen korte hobbeltjes, meer maar echt klimmen. Zalig. Eindelijk. Ik heb het gemist, het klimmen en de bergen.

En dan, na ze urenlang aan de horizon te hebben gezien staat het er echt. Een bordje ‘Departement Vosges‘! Wauwsie. We zijn in de Vogezen. Zelf naar toe gefietst. Hoe cool!

Woorden

Zoveel woorden om te delen zijn al door me heen gegaan, maar we hadden geen stroom of bereik om ze kwijt te kunnen. Terwijl de benen simpelweg draaiden, mijn blik over de natuur ging van links, naar voor, naar rechts … kwamen er woorden bij, vielen er inzichtjes binnen en was het vooral ook heel stil ‘in mij’. Een zalig vrij gevoel. Tijdloos. En ik leef graag tijdloos.

Vandaag hebben we een rustdag gepakt in de Gîte La Vie Verte. We worden enorm verwend door Erika, wat een weelde! Het bevalt ons hier zo goed dat we nog een nachtje blijven en ons plan een beetje hebben aangepast. Terwijl Allard helpt in de tuin met ‘mannenklusjes’ zit ik op een fijn plekje achter de laptop. Ik deel zomaar even wat woorden en belevenissen die nu in me opkomen.

La Vie Verte

Wat is het doel?

Het is me al snel duidelijk tijdens deze reis; het fietsen is een middel. Een middel voor de beleving van de reis. En de verrassingen onderweg bepalen de beleving. Ik voel, en Allard gelukkig ook, de beleving is ons doel. Een beetje schizofreen is het wel van ons natuurlijk, want ja, we hebben ook een doel: van ons Boshuis naar ons Berghuis fietsen. En dat willen we ook echt heel graag halen, maar wat is belangrijker? Een vraag die ik me op dag twee al stel.

Mooie gesprekken

We zitten bij een bakkertje in Duitsland koffie te drinken en we raken in gesprek met een wielrenner. Tot onze verrassing blijkt hij al 84 te zijn. Zijn fietsvrienden zijn overleden, hij zegt dat hij fietst als een pannenkoek (dat geloven we niet), maar hij stapt nog altijd 3 á 4 keer per week op de fiets. In korte tijd geeft hij geanimeerd, met serieuze ondertoon, een samenvatting van wat belangrijk is in het leven. Het gesprek gaat ook over het ‘discipline, moedig en stoer’. Ik geniet van zijn verhalen, hij van onze reis, en we zitten helemaal in dit spontane gesprek.

Als we weer op de fiets stappen praten we er heerlijk over na en ik vraag me af of ik zulke gesprekken wil missen om ons doel te kunnen halen. Nee toch? Dit is toch ook een onderdeel de reis? In het moment zijn i.p.v. jakkerend richting Puy en dit soort momenten missen?

Het gaat goed met ons!

We hebben inmiddels 7 dagen gefietst. De ene dag is dat 150 km en de andere dag 35, maar gemiddeld komen we per dag toch wel uit op 100km uit met 1000+ hoogtemeters, want we zitten inmiddels 700 meter zuidelijker dan het Boshuis!

We vinden het heerlijk om van vroeg tot laat buiten te zijn, te fietsen, onze lijven doen het verrassend goed, de fietsen geven geen krimp en het weer is top. Er lijkt regen aan te komen, en daar zijn we niet echt op ingepakt, maar dat zien we dan wel weer. Het is heel fijn om zolang met z’n tweetjes op vakantie te zijn. Een record inmiddels zonder kinderen en reizigers van Bergwandelen.com of AltijdSporten.nl haha. We vermaken ons wel 😉

Crash

Op de tweede dag ben ik wel hard gevallen en de pijntjes daarvan zijn prominenter aanwezig dan spier- of zadelpijn. Twee knieschrijven voelen beurs aan, mijn rechter dijbeen is getransformeerd in een lelijk 80-tinten-blauw geheel, maar vooral mijn rechter schouder doet best veel pijn. Eigenlijk is elke beweging (zitten, lopen, slapen) pijnlijk, behalve fietsen. Ha! En dat komt me héél erg goed uit. Dus ik ben elke keer weer blij als ik op de fiets zit! Fysiek gezien én qua avontuur voor de dag.

Slapen

We slapen het liefste ‘ergens onderweg’ en soms kiezen we voor een camping voor een fijne douche.

Als we ’s morgens wakker worden voelt alles even erg stram en stijf, maar neem van mij aan, als je je hebt aangekleed in ons ienie mini tentje zijn alle spiergroepen voldoende opgerekt voor de dag! 🙂

We hebben de hele dag de tijd voor de afstand van zo’n 100 km, en dat is riant vanuit de ‘sportersgedachte’, maar toch nog wel een klusje om dat elke dag te halen. Tja waar komt dat door.

  • We vertrekken steevast te laat (niet voor 10.00 uur) en krijgen dat nog niet gecorrigeerd haha. Het is tenslotte … vakantie! Ofzoiets.
  • We rijden met extra gewicht. Allard met een tof Bob Yak karretje waar al ons slaap en eetgerei in zit en ik nu ‘onze caravan’ noem haha en ik met een tas voor en achter
  • We nemen de tijd voor eetstopjes en mooie ontmoetingen onderweg
  • Gezellige koffietjes bij bakkertjes
  • Boodschappen scoren (waar is een winkel in dit 2-straten-dorpje)
  • We willen elke nacht ingaan met gevulde bidons met water. En dat is soms even zoeken voordat je dat hebt gevonden.
  • En dan hebben we de route nog. We kiezen voor de mooiste route, niet de snelste.
placeholder://

Van de paadjes en op de paadjes

Het idee om alles offroad te fietsen naar Zuid Frankrijk is te gek en we weten inmiddels: dat kan! Dat wordt een doel voor een andere keer als er meer tijd is. Het is echt magic om van natuurgebied naar natuurgebied te fietsen, maar het kost ook veel tijd. We moeten deze trip echt op 10 augustus weer in Puy zijn voor ons werk, dus wisselen we nu (niet al te technisch) offroad af met rustige binnendoor wegen op asfalt. Het blijft cool (en flex) om op de MTB te fietsen. We kunnen overal overheen.

Voor de reisbeleving doet me dat op een andere manier weer goed, want je ziet meer plaatsnaamborden die me een goed beeld geven waar we ons bevinden en dat vind ik ook gaaf. Als ik uitzoom zie ik mijzelf als klein mensje over een landkaart fietsen zeg maar …

Waar ik me de hele dag mee bezig kan houden

Het leven van andere mensen. Ik kan het niet goed uitleggen denk ik, maar hoe ik het ervaar is dat we op een ‘vertragend tempo’ t.o.v. de auto, peddelend op de fiets, de levens van zoveel mensen doorkruisen. Heel eventjes maar. Met een blik, een inkijkje en we zijn al dan niet gezien. Dorpen en huizen waarvan je denkt ‘hoe kun je hier leven’, of ‘waarom wil je hier zijn’ of ‘hoe fijn en vredig het er is’.

Ik zie mensen bewegen in hun leven, de blik in hun ogen. Van prachtige pretogen die je meenemen in hun gepassioneerde verhaal, tot een afwezige verre blik. Bijzondere bezigheden en de arbeiders op het land. Huppelende kinderen en stille mannetjes in vage restaurantjes.

Ik ga er vanuit dat iedereen elke dag bezig is om zichzelf een gelukkig leven te gunnen. Te geven. Te creeëren. Te bouwen aan een bestaan dat bij hem of haar past. Dat doen in mijn perceptie al die mensen. De manier waarop iedereen dat doet, dat intrigeert me. Ik kan me erover verwonderen. Verbazen. Van leren en ik probeer het vooral ‘te laten zijn’, maar het houdt me ook bezig. Zou wel willen stoppen en een avondje aan de keukentafel willen zitten en naar ze willen luisteren.

Al die uren op de fiets is er tijd voor om daar over na te denken. Me in te leven. Maar wij zijn slechts een passant … van al die levens … ik vind het een onderdeel van de reis.

Ook dat ik het toets aan mijn eigen leven. Ons leven. Dat we alletwee de afgelopen jaren op alle fronten op z’n kop hebben gezet. En tijdens deze reis fijn over kunnen hebben. Hoe gelukkig we nu zijn. Met alle keuzes die we hebben gemaakt.

Een keuze maken op het gebied van relatie, wonen en werk (of allemaal ;)) is groots, ingrijpend en spannend. Een dubbel gevoel dat je iets kunt verliezen waarvan je weet wat je hebt, maar je ook voelt dat je anders wil. Maar hoe zal dat zijn? Is dat dan beter? Ik voel het in deze reis heel sterk … keuzes maken heeft echt zin. Luisteren naar je gevoel, je hart volgen: het is echt goed. Er gaat tijd overheen voordat de keuze echt ‘eigen’ voelt, je kunt genieten van dat wat je al lang geleden zo voelde, en dat is nu. En het maakt mijn leven echt leuker, mooier en waardevoller. Een dankbaar en blij gevoel.

En nu?

Nou, we hebben vandaag enorm genoten van een herstel- en werkdagje! Morgen fietsen we naar Belfort, stappen daar op de trein richting Geneve en vervolgen daar onze reis richting het Berghuis.

De BBQ staat aan en mijn maag rammelt inmiddels chronisch dus ik sluit snel aan voor een laatste avondje bij Erika. Kijk eens op haar website. Het is een superfijne inspiratieplek ‘back to nature’ voor vakantie, schrijven en buitensport!

www.lavieverte.com

Reageren is niet mogelijk.
AltijdSporten.nl